Broken Away

ว่าแล้วก็ต้องตอกตะปูแขวนภาพซะเลย...

เป็นภาพที่ได้มาด้วยความบังเอิญมากเลย คือวาดหลังชีทเลข ปัจจุบันถูกลบไปซะแล้ว เพราะชีทแผ่นนั้นต้องเอาไปส่งครู

แรงบันดาลใจมาจากความเหวิ่งหลังจากที่นั่งโง่ทั้งคาบตอนเรียนเรื่อง ไซน์ คอส แทน  เรียนแล้วโง่ แต่ก็ไม่รู้จะดันทุรังเรียนต่อไปทำไมเหมือนกัน จน ณ ขณะนี้ ก็ยังหาคำตอบกับคำถามนี้ไม่ได้

ดูภาพนี้แล้วนึกถึงไลท์คุงขึ้นมาบ้างมั้ยคะ?

   ตอนเรานั่งดู L ยังเผลอใจไปคิดถึงไลท์ตะหงิดๆขึ้นมาเลย รู้สึกเหมือนเป็นว่าถ้าไม่มาเป็น pairing แล้วเราอยู่เฉยไม่ไหว ต่อมจิ้นไม่ทำงาน ฮ่าๆ พอกลับบ้านมาเลยหาแฟนฟิคอ่านเพลินๆ พอให้หายคิดถึงกันได้บ้าง

แต่ถึงยังไง L ก็ยังเป็นหนังที่ดูแล้วคุ้มสุดๆเลย คุ้มค่ากับที่ถ่อไปดูถึงเชียงใหม่ คนเยอะมาก เพราะไปดูวันแรก ลงทุนไปดูคนเดียวเลยค่ะ เพราะอยากซึมซับภาพ L ใส่หัวเยอะๆ ประทับใจทุกๆตอนในหนังภาคนี้ ยกเว้นตอนเกือบจบ (...เพราะมีอิพวกผู้ชายข้างๆมันสปอยล์ออกมาซะก่อน)

ถึงยังไงสุดท้ายเราก็เดินร้องไห้ออกมาเหมือนที่คิดไว้ก่อนจะไปดูเป๊ะ ฮ่าๆๆๆ ถ้าใครไปดูแล้วคงเข้าใจค่ะ ซึ้งกับภาพสุดท้ายของ L มากเลย ยิ่งช่วงเพลง I'll be waiting ขึ้นมาช่วงเครดิต มันบีบหัวใจมากๆ (ถึงตอนนี้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงร้องไห้ออกมาได้เยอะขนาดนั้น)

แนะนำให้ไปดูค่ะ ไม่รู้ตอนนี้ออกรึยัง ถ้าทันช่วงปิดเทอมเราก็อยากดูอีก แต่รอสอบอาทิตย์หน้าเสร็จก่อน ... ว่าแต่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยนี่หว่า

ปล. เรายังวาดหน้าคนบิดๆเบี้ยวๆอยู่เลย ขอโทษนะคะ จะพยายามแก้ไขน่อ... บางทีเราก็เฟลกับการวาดคนของตัวเองเหมือนกัน

ปลล. ความจริงบางเรื่องเก็บเงียบไว้มันก็น่าอึดอัดจริงมั้ยคะ?

ปลลล. อยากเขียนรีวิวถึงหนังสือที่กำลังอ่านตอนนี้อยู่จัง แต่ก็ขึ้นอยู่ที่ว่าเราจะอ่านไอ้หนังสือที่ว่านั่นจบรึเปล่า (เพราะว่าสำนวนมันอ่านยากเหลือเกิน...)