Broken Away

เดินทางโดยสวัสดิภาพ ....

เป็นนักเรียนม.ปลายมาได้อาทิตย์นึงเต็มๆแล้วค่ะ

          งานก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย อาจเป็นเพราะยังอยู่ในช่วงแรกๆ และคุณครูท่านใช้เวลาทั้งคาบ(หรือสองคาบ)แนะแนวการเรียน โอเน็ตเอย เอเน็ตเอย... (บางครั้งพลอยนึกไปว่าครูแกกั๊กความรู้ไปสอนพิเศษป่าวหว่า??) ...ฟังซ้ำซากจนเขวไปหยิบปากกา(หรือดินสอ)นั่งขีดเขียนเล่นเรื่อยเปื่อย ต่อมาภายหลังก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ที่อุตส่าห์ตั้งปณิธานคาดหวังกับตัวเองไว้ตั้งแต่คาบแรกที่เข้าเรียน แต่ดูเหมือนยิ่งผ่านไปนานเข้า ก็เริ่มหมดความพยายาม  ที่จะตั้งใจทำอะไรซักอย่างหนึ่งไปซะดื้อๆ

นี่ยังแค่เริ่มต้น ก็เป็นซะแบบนี้  จะมีมนุษย์ที่สักกี่คนที่อยากถอยหนีปัญหาง่ายๆ อย่างเราบ้างมั้ยนะ?

 ความพยายาม ความตั้งใจ เป็นแค่คำพูดเพียงลมปาก เป็นมโนภาพที่จับต้องไม่ได้

 แม้บางครั้งมันอาจจะเรียกแรงพลังหลายๆอย่างจากเรา แต่มันก็เกิดขึ้นไม่กี่อึดใจ

สุดท้ายก็กลับมาท้อ จมปลัก ถอยหนี.. ซ้ำๆอยู่แบบนั้น

สถานภาพตอนนนี้คือ "จำใจต้องเดินหน้าต่อย่างไม่มีทางเลือก" และ "ทนให้มันจบๆไป"

จะให้มันเป็นอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน?

มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กสำหรับบางคน แต่อย่าลืมว่า...อย่างน้อย นี่ก็เป็นต้นตอของปัญหา ปัญหาหนึ่ง

ที่แม้ว่าจะพบทางแก้ แต่ก็ไม่มีปัญญาพอจะลงมือทำ ....

ปล. ตอนนี้ยึดโน้ตบุ๊คมาได้เครื่องหนึ่ง จะเล่นให้หนำใจเลยค่ะ เพระว่าตอนนี้PCเจ๊ง เพราะโดนไวรัส แต่ชอบใช้อย่างหลังมากกว่าแฮะ ถนัดมือกว่า หวังว่าสิ้นเดือนนี้จะมีคนใจดียกเครื่องไปซ่อมให้เร็วๆจัง...